Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for the ‘ورزش’ Category

Alifar

بعد از آگهی‌های بازرگانی، تلویزیون ورزشگاه اولدترافورد را نشان می‌دهد و رونی و فن‌پرسی آماده‌اند که بازی را شروع کنند. مشتاقانه، منتظر آغاز بازی هستم که داور سوت را می‌زند و صدای آشنایی شروع به گزارش بازی می‌کند. همان اول، آن همه اشتیاق فروکش می‌کند و اعصابم خرد می‌شود. آن صدای آشنا، صدای نه چندان گوش‌نواز سرهنگ کارشناس مسایل دفاعی «علی‌رضا علی‌فر» است. درست به مانند همه بازی‌های فوق حساس که به یک باره حساسیت خود را به خاطر گزارش‌گری استاد «جواد خیابانی» از دست می‌دهند (بازی‌هایی در حد فینال جام جهانی یا جام باشگاه‌های اروپا)، این بازی هم احتمالاً محکوم به همان سرنوشت است. کاش می‌شد، صدای بازی را قطع کرد ولی حیف که به خاطر هیجانی که صدای تشویق تماشاگرها به بازی می‌دهند، این کار امکان‌پذیر نیست.

سوتی‌های سرهنگ مربی علی‌فر آن‌قدر است که حتی برای سوتی‌هایش در فیس‌بوک صفحه‌ای ساخته و از سوتی‌ها و جمله‌های قصار بی‌شمارش که اگر بیش‌تر فرصت گزارش داشت شاید از تعداد ستارگان کهکشان راه‌شیری بیش‌تر هم می‌بود، جوک ساخته‌اند. مثلا، در جایی می‌گوید بازی بسیاری آرامی را مشاهده می‌کنیم که بلافاصله گل زده می‌شود!

با ادامه بازی، جمله‌های قصار و معروفش را شروع می‌کند؛ فن‌خال را همانند خدایان لایق ستایش دانسته و جز بهترین مربی‌های دنیا معرفی می‌کند چرا که وی از دفاع سه‌نفره که سرهنگ عاشقانه دوستش دارد، استفاده کرده است و برخلاف خیلی از بازی‌ها که فقط از دفاع تیم‌ها بد می‌گفت، شروع به تحسین این سیستم می‌کند آن هم در حالی که منچستر امسال، ضعیف‌ترین خطر دفاعی سال‌های اخیرش را دارد. در ادامه، چندین بار نام بازیکن‌ها را اشتباه می‌گوید که شاید بگویید برای همه پیش می‌آید ولی اشتباه‌هایش از جنس دیگری است. مثلاً، چندبار به فن‌پرسی، فن‌خال می‌گوید و چند بار به رغم تصاویر متعدد آهسته خطاها، آن‌ها را نمی‌تواند تشخیص داده و آفسایدها را نمی‌بیند ولی با این حال، درباره همه چیز قاطعانه اظهارنظر می‌کند.

احمقانه‌ترین سوتی وی در این بازی آن‌جا بود که از دهنش در رفت که تیم‌های موفق آن‌هایی که می‌خواهند قهرمان یا نایب‌قهرمان شوند، باید به طور میانگین از هر بازی ۲ امتیاز بگیرند! علی‌فر، عادت دارد که برای هر حرفی که می‌زد، چندین دقیقه توضیح دهد که شاید تماشاگران برخلاف آن چه که هست، حرف‌های وی را بپذیرند. در این مورد هم بعد از چند دقیقه می‌گوید، تیم‌های قهرمان لیگ‌ها همیشه دو برابر تعداد بازی‌های‌شان امتیاز می‌گیرند و برای تاکید بر صحیح بودن حرف‌هایش می‌گوید صبر کنید تا در آخر فصل امتیاز تیم قهرمان را ببینید. با این حال، یک نگاه گذرا به جدول ۴ لیگ برتر اروپا در چند سال اخیر چیز دیگری را نشان می‌دهد. برای نمونه، قهرمان انگلیس در لیگ‌های دو سال پیش به ترتیب، ۱۰ و ۱۳ امتیاز بیش‌تر از عدد گفته شده توسط علی‌فر امتیاز گرفته بودند. رده تیمی که دو برابر بازی‌هایش امتیاز گرفته بود در همان سال‌ها سوم و پنجم بود. این اختلاف در لیگ‌های ایتالیا، آلمان و اسپانیا بسیار بیش‌تر بوده و برای مثال در لیگ سال پیش ایتالیا، تفاوت ۲۶، لیگ آلمان ۲۲ و اسپانیا ۱۴ امتیاز بود.

موضوع امتیاز تیم‌ها برای قهرمانی شاید مهم نباشد و از طرفی، بروز اشتباه تا اندازه‌ای کاملاً پذیرفتنی است ولی این مورد، نمونه‌ای از هزاران مورد اشتباه برخی از گزارش‌گران ورزشی تلویزیون ایران است که به راحتی قابل جلوگیری‌اند. عدم گزینش بهترین و شایسته‌ترین‌ها، انتخاب آن‌هایی که به اصطلاح خودی می‌باشند و جو مافیایی در صدا و سیما، اصلی‌ترین دلیل فراوانی اشتباه‌هایی از این دست است. در نهایت این که بهترین گزارش‌گر‌های فوتبال ایران، هرگز نمی‌توانند با همکاران خارجی‌شان رقابت کنند و همانند تفاوت فوتبال ایران با فوتبال روز اروپا، تفاوت بین گزارش‌گرانی مانند علی‌فر با گزارش‌گرانی مثل مارتین تایلر از زمین تا آسمان است.

خواندن نوشته‌های زیر نیز توصیه می‌شود:

چند نکته در رابطه با توافق ایران و گروه ۵+۱ در ژنو

داستانی از زندگی من؛ نبرد با زامبی‌ها و ارواح

Advertisements

Read Full Post »

Iran

نخست این‌که زنان ایرانی در بازی‌های آسیایی امسال (اینچئون) نشان دادند که زن و مرد با هم برابرند. هر چند این گفته در ایران و از طرف حکومتی‌ها به معنی برابری قدرت فیزیکی دانسته می‌شود و به همین علت به سخره گرفته و رد می‌شود ولی زنان ایرانی نشان دادند که اگر امکانات و شرایط نزدیک به مردان داشته باشند، می‌توانند نتایج خوب و حتی بهتر نسبت به مردان کسب کنند. آمار نشان می‌دهد که در ورزش‌هایی که هم زنان و هم مردان ایرانی در آن شرکت کرده‌اند آمار مدال‌های کسب شده، نزدیک بوده و تفاوتی که در کل مدال‌های کسب شده مردان و زنان است به خاطر اجازه نداشتن زنان ایرانی برای شرکت در برخی ورزش‌ها مانند دوچرخه‌سواری، وزنه‌برداری، کشتی، والیبال، بسکتبال و بوکس بوده و بی‌شک اگر زنان اجازه داشتند در این ورزش‌هاشرکت کنند، آمار مدال‌های مردان و زنان بسیار نزدیک به هم می‌شد. پس باید گفت زن و مرد برابرند به معنی برابری در حق و داشتن امکانات است و منظور برابری از لحاظ قدرت فیزیکی نیست.

دوم این که نمی‌توان از حرکت زیبای والیبالیست‌ها چشم‌پوشی کرد. در حالی که در رسانه‌های ایران زنان بیش‌تر در کنج خانه‌های‌شان دیده می‌شوند و محبت به زنان در ملاعام امری نکوهیده به شمار می‌رود ولی والیبالیست‌های ایرانی پس از قهرمانی همراه همسر و فرزندان‌شان جشن گرفته و همدیگر را در آغوش گرفتند. این را مقایسه کنید با رضازاده که پیروزی‌هایش را به چه کسی تقدیم می‌کرد.

سوم این که در بازی‌های آسیایی امسال ورزش‌کاران مرد ایرانی اجازه داشتن با داوران زن مسابقه‌ها دست داده و تماس فیزیکی داشته باشند ولی اکیداً توصیه شده بود که زنان ایرانی همچنین اجازه‌ای ندارند و این نوع دستور و نگرش نیز به وجود تفکر مردسالاری و رواج واژه‌هایی مانند ناموس در ایران مربوط است.

چهارم این که زنان ایرانی می‌توانند در خارج از ایران به سالن‌های ورزشی رفته و تیم‌های‌شان را تشویق کنند ولی در ایران همین زنان در همین ورزش‌ها نمی‌توانند نه حتی در کنار مردها بلکه در جای‌گاه‌های مجزا از مردها به تشویق تیم‌های مورد علاقه‌شان بپردازند. این که مشکل‌های مذهبی فقط در چهارچوب مرزهای ایران بروز می‌کند و یا این که مردان ایرانی ظرفیت نزدیک شدن به زنان را ندارند، مشخص نیست. از طرفی، همین زنان ورزش‌کار ایران در مقابل چشم‌های نامحرم‌های خارجی می‌توانند ورزش کنند ولی چرا مردهای ایرانی اجازه ندارند ورزش‌های بانوان را با حجاب کامل اسلامی از نزدیک ببینند، جای تعجب دارد! پاسخ این پرسش که آیا تنها مردان ایران مشکل و عقده‌های جنسی دارند و مردان خارجی ندارند نیز مشخص نیست.

پنجم این که اگر زنان ایرانی در این مسابقه‌ها حجاب کامل اسلامی داشته‌اند (که از تبلیغ‌های مقام‌ها این طور برداشت می‌شود.) چرا زن‌ها در داخل ایران اجازه ندارند به همین اندازه لباس پوشیده و در بیرون از خانه بدون مزاحمت پلیس و بسیج، در خیابان‌ها قدم بزنند؟

خواندن نوشته‌های زیر نیز توصیه می‌شود:

پرده بکارت زنان، مردسالاری و سنت‌ها

دگماتیسم و هم‌جنس‌خواهی

Read Full Post »