Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for اکتبر 2014

Iran

نخست این‌که زنان ایرانی در بازی‌های آسیایی امسال (اینچئون) نشان دادند که زن و مرد با هم برابرند. هر چند این گفته در ایران و از طرف حکومتی‌ها به معنی برابری قدرت فیزیکی دانسته می‌شود و به همین علت به سخره گرفته و رد می‌شود ولی زنان ایرانی نشان دادند که اگر امکانات و شرایط نزدیک به مردان داشته باشند، می‌توانند نتایج خوب و حتی بهتر نسبت به مردان کسب کنند. آمار نشان می‌دهد که در ورزش‌هایی که هم زنان و هم مردان ایرانی در آن شرکت کرده‌اند آمار مدال‌های کسب شده، نزدیک بوده و تفاوتی که در کل مدال‌های کسب شده مردان و زنان است به خاطر اجازه نداشتن زنان ایرانی برای شرکت در برخی ورزش‌ها مانند دوچرخه‌سواری، وزنه‌برداری، کشتی، والیبال، بسکتبال و بوکس بوده و بی‌شک اگر زنان اجازه داشتند در این ورزش‌هاشرکت کنند، آمار مدال‌های مردان و زنان بسیار نزدیک به هم می‌شد. پس باید گفت زن و مرد برابرند به معنی برابری در حق و داشتن امکانات است و منظور برابری از لحاظ قدرت فیزیکی نیست.

دوم این که نمی‌توان از حرکت زیبای والیبالیست‌ها چشم‌پوشی کرد. در حالی که در رسانه‌های ایران زنان بیش‌تر در کنج خانه‌های‌شان دیده می‌شوند و محبت به زنان در ملاعام امری نکوهیده به شمار می‌رود ولی والیبالیست‌های ایرانی پس از قهرمانی همراه همسر و فرزندان‌شان جشن گرفته و همدیگر را در آغوش گرفتند. این را مقایسه کنید با رضازاده که پیروزی‌هایش را به چه کسی تقدیم می‌کرد.

سوم این که در بازی‌های آسیایی امسال ورزش‌کاران مرد ایرانی اجازه داشتن با داوران زن مسابقه‌ها دست داده و تماس فیزیکی داشته باشند ولی اکیداً توصیه شده بود که زنان ایرانی همچنین اجازه‌ای ندارند و این نوع دستور و نگرش نیز به وجود تفکر مردسالاری و رواج واژه‌هایی مانند ناموس در ایران مربوط است.

چهارم این که زنان ایرانی می‌توانند در خارج از ایران به سالن‌های ورزشی رفته و تیم‌های‌شان را تشویق کنند ولی در ایران همین زنان در همین ورزش‌ها نمی‌توانند نه حتی در کنار مردها بلکه در جای‌گاه‌های مجزا از مردها به تشویق تیم‌های مورد علاقه‌شان بپردازند. این که مشکل‌های مذهبی فقط در چهارچوب مرزهای ایران بروز می‌کند و یا این که مردان ایرانی ظرفیت نزدیک شدن به زنان را ندارند، مشخص نیست. از طرفی، همین زنان ورزش‌کار ایران در مقابل چشم‌های نامحرم‌های خارجی می‌توانند ورزش کنند ولی چرا مردهای ایرانی اجازه ندارند ورزش‌های بانوان را با حجاب کامل اسلامی از نزدیک ببینند، جای تعجب دارد! پاسخ این پرسش که آیا تنها مردان ایران مشکل و عقده‌های جنسی دارند و مردان خارجی ندارند نیز مشخص نیست.

پنجم این که اگر زنان ایرانی در این مسابقه‌ها حجاب کامل اسلامی داشته‌اند (که از تبلیغ‌های مقام‌ها این طور برداشت می‌شود.) چرا زن‌ها در داخل ایران اجازه ندارند به همین اندازه لباس پوشیده و در بیرون از خانه بدون مزاحمت پلیس و بسیج، در خیابان‌ها قدم بزنند؟

خواندن نوشته‌های زیر نیز توصیه می‌شود:

پرده بکارت زنان، مردسالاری و سنت‌ها

دگماتیسم و هم‌جنس‌خواهی

Advertisements

Read Full Post »